Yangında 15. Dakika

Umur Özlüer'in 3 Eylül 2007 tarihli yazısını bir kez daha ormanlarımızın yanarak kaybolmaması adına gereken önlemlerin biran önce alınması için tekrar yayınlıyoruz.
Seramik sanatçısı dostum Taşkın, bizimle beraber soluk soluğa yangın yerine koşarken, -15 dakika önce karşı yamaçtan ilk kıvılcımları görüp itfaiyeyi aradığımızda helikopter gelebilseydi, yangın bu kadar büyümezdi. Diyordu, iyi niyetle, helikopterlerin teknik olanaklarının saat 21.00 sularındaki, şartlarını bilmeden. Ben ise, elimde fotoğraf makinesı, iki aracın zorlukla yan yana geçebildiği Sakine Evren Çeşmesi önünden itibaren dizilmiş onlarca itfaiye aracının arasından geçip, yangının başladığı yere ulaşmaya çalışıyordum. Yangının başladığı yerin dibinde oturanlar çoluk çocuk dışarı fırlamış, atletli erkekler, gecelikli kadınlar ellerinde cep telefonu , dehşet içersinde her saniye 70-100 yaşında bir koca çam ağacını yutan yangın canavarını şaşkınlıkla seyir ediyorlardı. Daracık yola bir düğün alayı gibi dizilen itfaiye araçlarında bulunan itfaiyeciler ise 50-100 m ötelerindeki alevlerle mücadele etmenin telaşı içersinde idiler. Armutalan vadi içinde başlayan yangın her an genişleyip büyürken, yangın yolunun sarp taşlı yamacını zorlayan iki itfaiye aracı, büyük bir çaba ile taşları savura savura, yangının sarmakta olduğu tepeye doğru ulaşmaya çalışıyordu. Bu arada halk itfaiyecilere yardıma başlamış gençler yangın yerine hortum uzatma işine soyunmuşlardı. Yangının yakıp kavurduğu tepeye ulaştığımda adeta birer maytap gibi kıvılcımlar saçarak yanan ağaçların oluşturduğu bir ısı perdesi ile karşılaştım. Patlayan kozalakların yangını bir anda metrelerce öteye taşımasının önüne geçmeye çalışan itfaiyecilere, şimdi orman yangın ekibi ve Akut gönüllüleri katılmış, Aksaz ekibinin de yolda olduğunu telsiz anonslarından duymuştum. Şimdi, sadece fotoğrafta kalan görüntüleri çekerken, el bombası gibi patlayarak etrafa saçılan ve ayaklarımızın dibine kadar sürüklenerek gelen kozalaklara basıp söndürecek kadar yakındım yangına. Çatır çatır yanan kuru ormanın sesine, sürekli kaçan havyaların, çalılıklar arasında çıkardığı hışırtılar karışırken iki gündür sürekli konuştuğumuz bir konu geldi aklıma. Pazar günü Ayın Koyu’nda Ercan’ın yerine giderken Yeşil Belde yolunda önümüzdeki motorun üzerinde bulunan yarı çıplak iki gençten arkada oturan önce elindeki bira şişesini kafasına dikti ardından sigarasından bir nefes çekip yola attı. Arabada bulunan biz üç kişi dehşet içersinde kaldık şunları yakalayıp ikaz edilen telaşı ile durup yerdeki yana sigarayı bile söndürmeyi atlayarak motosikletin peşine takıldık , ancak yolun çok virajlı ve bozuk olması dolayısı ile bir müddet sonra bu aymazları gözden kaybettik ama bindikleri motosikletin plakasını ( 48 N 4199 ) almayı başardık. İşte iki gündür sürekli üzerinde konuştuğumuz konu bu eğitimsizlik bu duyarsızlık üzerine idi. Yakın çevremizde meydana gelen yangınlar, komşumuz Yunanistan’da daha geçen ay yaklaşık 70 kişinin hayatını kaybettiği yangınlar ve nereye baksak yangından kelleşmiş tepelerle dolu çevremiz bu konuda radyo.tv.ve yazılı basında yapılan yayınlar Orman Bakanlığı’nın sürekli devam eden bilgilendirme, bilinçlendirme kampanyası, ne yazık ki bu magandaların vurdumduymazlık zırhını delmeye bir türlü yetmiyordu. Hala ormanın içersinde yakılan piknik ateşinden, kaynak kıvılcımından, sağa sola savrulan şişelerden ,kırık cam parçalarından, yapılan alemlerin keyif verici ateş saçan malzemelerinden yangılar çıkıp, binlerce hektar orman, yüz binlerce canlı yitiriyorsak, bu memlekette tedaviye muhtaç onlarca Neron var diye düşünmekten kendimi alamadım. Daha sonra ulaştığım,yangın seyir tepesine dönen Datça yolunda,orman yangınını söndürme çalışmalarını yönlendiren uzman ekibin yanında , yapılan yangın söndürme çalışmalarını izlerken, yangının başlaması ile herkesin büyük bir özveri ile söndürme çalışmalarına katılması sonucu, kontrol altına alınması arasında, sadece 2 saat geçtiğini fark ettim. Ancak, büyük tahribat, ilk 15 dakikada olmuştu. Onun için, ilk 15 dakikanın önemini bu yazımda, bir kez daha vurgulamak istedim. Başlangıcına tanık olduğum, anımsamaktan bile irkildiğim, anayoldan başlayıp, koca Balan Dağı’nı yutan yangın da, ilk 15 dakikada kontrol altına alınamadığı için ,bu kadar büyümüş ve olanca çıplaklığı ile gözümüze batan bir uyarı abidesi olarak durmaktadır yıllardır karşımızda. Ateş düştüğü yeri yakar dostlar, varlığımızı borçlu olduğumuz doğayı korumak, yeşil dokuyu muhafaza etmek için, lütfen; yangınların çıkmaması adına mücadele verelim. İnanın, bu yöntem ,yangınla mücadele etmekten çok daha kolay. Hoşça kalın , dostça kalın, yemyeşil bir çevre için,çok ama çok çalışın.

  YAZI İLE İLGİLİ YORUMLARINIZI,  MESAJLARINIZI
İLETİŞİM FORMUNU KULLANARAK GÖNDEREBİLİRSİNİZ>>>